"Kefensiz Kalanlar: Ağanın Zulmü" Donumuz Kalmadı Ağam

Sana sesleniyorum, ey Şam babası, Bir zamanlar başımız dikti, onurumuz yerindeydi, Şimdi ne kaldı geriye bizden, ne kaldı insandan? Emecek kanımız bile kalmadı bizim, Bir vakitler gururlu olan bu halk, şimdi bitap düşmüş, Tedavülden kalktı köyün ağası, saltanatı sona erdi, Ama hâlâ ezmek için peşimizde, Ezecek ne canımız ne de gücümüz kaldı, ağam.

Doğruyu söyleyeni duymak istemedin, kodese tıktın, Gerçekleri haykıranları susturdun, gözlerden sakladın, Ama bil ki güneş, hiçbir zaman demir parmaklıklar ardına sığmaz, Sen ne kadar kapatsan da ağam, o ışık bir yolunu bulur, Muhtaç etme bizi son bir nefese, Çünkü nefes alacak sağlam bir yanımız kalmadı artık, ağam...

Dalımıza çöktün, elimizi kolumuzu bağladın, Bir ses çıkarmaya kalksak dilimizi kesmeye hazırdın, İfade hürriyetimizi yok ettin, bize sadece sessizlik kaldı, Adaleti aradık, aradık da her yol kapandı yüzümüze, Yolunu kaybetmiş bir halk olduk, Artık dönecek, varacak bir yönümüz bile kalmadı ağam... On bir nüfus barınır çöplüklerde, Sokakta yatarız, ama onurumuzla, namusumuzla, Ne hale düştük, bunu kim gördü, kim anladı? Vicdanını kime sattın, hangi ellerde kaybettin usta? Bir vakitler bol bereketli olan bu topraklarda, Yiyecek unumuz bile kalmadı ağam, Artık karnımız aç, soframız bomboş...

Önce düşlerimizi, umutlarımızı yalan ettin, Gözümüzü diktiğimiz her şeyi elimizden aldın, Sonra bizleri aşağıladın, bizi küçümsedin, Cebimizi talan ettin, ekmeğimizi çaldın, Şimdi giyecek donumuz bile kalmadı ağam, Senin zulmünle çıplak kaldık bu soğukta.nNecati halkına sırtını dönmedi, affına sığındı, Artık seçenlerin adamı değilim, onların safında yerim yok, Senin keyfine göre belledin anamızı, Ama bil ki artık verecek ne bir anamız ne de canımız kaldı, ağam.