Iğdır Sağlıkta Sınıfta Kaldı: Sessizlik Bu Krizi Derinleştiriyor

Iğdır’da sağlık sistemi alarm veriyor. Ve bu alarm ne yazık ki ne İl Sağlık Müdürlüğü’nün ne de yetkililerin gündeminde yeterince yankı buluyor.

Buradan açık ve net şekilde soruyorum: Iğdır İl Sağlık Müdürü, lütfen bir dakika durun ve bu satırları dikkatle okuyun. Yanlışsam çıkın “yanlışsın” deyin. Ama doğruysa — ki doğrudur — susmayın, sorumluluk alın.

Çünkü biz bu şehirde yaşıyoruz. Ve konuştuğumuz şey dedikodu değil, hayatın ta kendisi. Gerçekler Acıdır Ama Gerçektir Iğdır’da çok sayıda vatandaş özel hastaneleri arıyor. Aldıkları cevap net: “İlaçlı meme MR’ı yok.” Ardından Iğdır Devlet Hastanesi aranıyor. Cevap yine aynı: “Yok.”

Bu cümleler kısa olabilir. Ama taşıdığı yük çok ağırdır. Çünkü bu birkaç kelime, Iğdır’da sağlıkta gelinen noktanın özetidir. Bu mesele basit bir cihaz meselesi değildir. Bu mesele bir annenin, bir kızın, bir eşin yaşam mücadelesidir.

Teşhis Yoksa Umut da Yoktur Kanser şüphesi taşıyan insanlar, kendi şehirlerinde teşhis dahi koyduramıyor. Ne oluyor sonra?

Van’a gönderiliyorlar. Erzurum’a sevk ediliyorlar. Büyük şehirlere, uzun yollara, belirsizliğe… O yollar uzun. Cepler boş. Zaman dar. Korku büyük. Hasta zaten hasta.

Bir de bu yolların yükü bindiriliyor sırtına. Bu yollarda insanlar sadece yol gitmiyor; yoruluyor, tükeniyor, umudunu kaybediyor. Ve evet, acı ama gerçek: Bu yollarda can verenler de oluyor. Kimse Bağırmıyor Ama Herkes Çöküyor Iğdır’da kimse sokaklarda bağırmıyor belki. Ama herkes içinden içinden çöküyor. Şimdi soruyorum:

Iğdır bu kadar mı sahipsiz? Bu insanlar bu kadar mı görünmez? Bu şehir bu kadar mı unutulmuş? Iğdır sağlıkta sınıfta kalmışken, insanlar fiilen ölüme terk edilmişken, birilerinin hâlâ çıkıp “başarı”, “yatırım”, “siyasi gündem” anlatması ibretliktir. Sağlık Beklemez Sağlık beklemez. Teşhis beklemez. Hayat hiç beklemez. Ve bunu bağırarak değil,

Ama son derece net ve kararlı bir sesle söylüyorum: Eğer Iğdır’da ilaçlı meme MR’ı yoksa, bu şehirde sağlık sistemi ciddi biçimde çökmüştür. Bunun adı ne algıdır, ne abartıdır. Bunun adı ihmaldir. Unutturmayacağız Biz bu meseleyi bir gün konuşup unutmayacağız. Bağırarak değil, ama ısrarla, vicdanlara hitap ederek, sorumlulara hatırlatarak konuşacağız. Çünkü bu mesele siyaset üstüdür. Bu mesele insan meselesidir.

Ve insan hayatı, hiçbir makamdan, hiçbir koltuktan daha değersiz değildir.